Kalabalıklaştık, Ama İnsanlık Azaldı

Bir ülke, sadece ekonomik krizlerle yoksullaşmaz.

Bir millet, sadece savaşlarla dağılmaz.

Asıl çöküş; vicdan sustuğunda, adalet zayıfladığında ve insan insana yabancılaştığında başlar.

Bugün sokaklara bakın...

Kalabalıklar var.

AVM'ler dolu.

Caddeler dolu.

Trafik dolu.

Sosyal medya dolu...

Ama gönüller boş.

İnsanlar birbirinin yüzüne bakıyor; gözlerinin içine bakmıyor.

Herkes konuşuyor; kimse dinlemiyor.

Herkes kendini anlatıyor; kimse karşısındakini anlamaya çalışmıyor.

Çünkü biz, modernleşirken insan kalmayı ihmal ettik.

Eskiden fakirdik ama paylaşmayı biliyorduk.

Şimdi daha çok şeye sahibiz; fakat birbirimize daha az sahibiz.

Komşumuzun kapısını çalmıyoruz.

Yaşlılarımızı dinlemiyoruz.

Çocuklarımıza karakterden önce kariyeri öğretiyoruz.

Başarıyı alkışlıyor, dürüstlüğü çoğu zaman görmezden geliyoruz.

Sonra da "Bu toplum neden değişti?" diye soruyoruz.

Hayır...

Toplum kendiliğinden değişmedi.

Toplum; ailede gördüğüyle, okulda öğrendiğiyle, televizyonda izlediğiyle ve en önemlisi, ülkeyi yönetenlerin ortaya koyduğu siyaset diliyle şekillendi.

Siyaset sadece ekonomi değildir. Sadece asfalt değildir. Sadece köprü değildir.

Sadece seçim kazanmak da değildir.

Siyaset, aynı zamanda topluma örnek olmaktır.

Bugün ekranlarda öfke hâkimse...

Mecliste nezaket azalmışsa...

Hakaret, iftira ve kutuplaşma sıradanlaşmışsa...

Bunun topluma yansımaması mümkün müdür?

Bir çocuk, büyüklerinden ne görürse onu öğrenir.

Bir toplum da yöneticilerinden ne görürse zamanla onu normal kabul eder.

Bu yüzden bugün yaşadığımız değer erozyonunun sorumluluğunu yalnızca vatandaşa yüklemek vicdanlı bir yaklaşım değildir.

İktidarın da, muhalefetin de kendine şu soruyu sorması gerekir:

Biz bu millete umut mu verdik, öfke mi?

Birlik mi öğrettik, ayrışma mı?

Adalet duygusunu mu güçlendirdik, yoksa güvensizliği mi büyüttük?

Çünkü güçlü devlet, sadece bütçesi sağlam olan devlet değildir.

Güçlü devlet; vatandaşının adalete güvendiği, liyakatin esas alındığı, hukukun kişilere göre değil ilkelere göre işlediği devlettir.

Ve güçlü millet; birbirine güvenen, birbirinin acısını hisseden, farklı düşünse bile aynı vatanın evladı olduğunu unutmayan millettir.

Bugün ihtiyacımız olan şey, birbirimizi yenmek değil; birbirimizi yeniden anlamaktır.

Çünkü bu topraklar bizi bin yıldır kardeş yaptı.

Bizi ayakta tutan sadece sınırlar olmadı.

Bizi ayakta tutan; vicdanımız, inancımız, töremiz, ahlakımız ve adalet anlayışımız oldu.

Kalabalık olabiliriz.

Ama insan kalmayı başarabilirsek, geleceği de birlikte inşa edebiliriz.

Aksi hâlde yükselen binaların gölgesinde küçülen vicdanlar, hiçbir millete huzur getirmez.

Unutmayalım...

Bir milleti yıkan, önce ekonomisinin çökmesi değildir.

Önce vicdanı çöker.  Sonra adaleti.  En sonunda ise birbirine olan güveni...

İşte o gün, kalabalıklar arasında yapayalnız kalan bir toplum ortaya çıkar.

Ve tarih bize şunu defalarca göstermiştir:

Medeniyetler taşları yıkıldığı için değil, karakterleri çöktüğü için yıkılmıştır.