MAVİLİKLERE GİDECEĞİZ ÇOCUKLAR

Edip Akbayram'ın sesi sadece bir şarkı söylemedi.

Bir neslin umudunu dile getirdi.

"Maviliklere gideceğiz çocuklar..."

Bu söz, kaçmak değil; karanlıktan aydınlığa yürümektir.

Bugün çocuklarımız betonun içinde gökyüzünü arıyor.

Oyun yerine ekran...

Hayal yerine kaygı...

Kuş sesi yerine korna...

Bir millet, çocuklarının gözündeki maviliği kaybettiği gün geleceğini de kaybetmeye başlar.

Mavilik; yalnızca gökyüzü değildir.

Adalettir.

Huzurdur.

Bilimdir.

Üretimdir.

Temiz vicdandır.

Mavilik, Türk milletinin tarih boyunca yürüdüğü Kızılelma ülküsünün ufkudur.

Edip Akbayram'ın söylediği "mavilikler", belki de hiçbir zaman yalnızca bir renk değildi. O, umudun rengiydi.

Biz çocuklarımıza miras olarak yalnızca binalar bırakmayacağız.

Temiz bir vatan...

Yeşil bir doğa...

Özgür bir düşünce...

Ve başı dik bir Türkiye bırakacağız.

Çünkü çocuklar, büyüklerin söylediklerine değil, yaşattıklarına inanırlar.

Bir gün gerçekten maviliklere gideceksek...

Önce çocukların yüzünü güldürmeliyiz.

Gökyüzü her zaman mavidir.

Onu gri gösteren, bazen bizim ihmallerimizdir.